Help, ik heb me ingeschreven voor een schrijfcursus

Je moet weten dat ik naast introvert, ook nog eens verlegen en niet zo zeker van mezelf ben. Toen ik dus deze week het lokaal waar ik vijf avonden een schrijfcursus zou gaan volgen, binnenkwam en niet allemaal verschillende tafeltjes – veilige, eenzame eilandjes – zag staan, maar allemaal tafels bij elkaar geschoven – een gigantisch sociaal eiland – zag, voelde ik mijn hart pompen om me voldoende zuurstof te geven voor het in gang zetten van mijn flight response.

Ik was de eerste aanwezige, zoals gewoonlijk als ik ergens naartoe ga. De lesgeefster begroette me vriendelijk en zei me dat ik mocht plaatsnemen waar ik maar wilde. Vergeefs zocht ik naar een plekje dat een beetje afgezonderd was of zich toevallig in een schaduw bevond. De grote tl-lamp pal boven de tafel maakte me duidelijk dat er geen ontkomen aan was.

De Kunst van het Kennismaken: hoe inventiever, hoe gênanter

Aarzelend haalde ik mijn pennenzak, schrift en twee boeken (we moesten twee fragmenten meenemen, eentje over de emotie angst en een ander over vreugde) uit mijn tote bag, en hoewel ik zelf tevreden was met mijn fragmentkeuze, pennenzakpatroon en Moleskine schriftje, toen ik ze daar in dat felle licht ordende op mijn stukje van het eiland, werden ze meteen inferieur tegenover eender wat de anderen later op tafel zouden leggen.

Twee vrouwen kwamen binnen. Ze lachten vriendelijk en dat stemde me al iets kalmer. De lesgeefster zei vervolgens dat ze naar beneden ging om te kijken of de andere cursisten al aangekomen waren. Vervolgens gniffelde ze even toen ze zei dat we nog niet te veel mochten kennismaken want

We gaan straks een schrijfopdrachtje doen om elkaar te leren kennen

Mic drop. Alarmbellen gingen af in mijn hoofd, al het bloed verzamelde zich in mijn wangen en mijn hart klopte zo hard dat ik bang was dat de anderen zouden zien dat mijn lichaam erdoor trilde. Als er één iets is dat me stress kan bezorgen, dan is het wel een “opdracht om elkaar te leren kennen.” In bijna alle gevallen bevat zo’n opdracht een moment waarop ik iets zal moeten zeggen over mezelf, terwijl alle anderen heel aandachtig op mij aan het focussen zijn. Fuuuuuuuuuuu-

Deze keer was het nog erger, omdat we iets zouden moeten schrijven. Akkoord, ik besef dat ik me heb ingeschreven voor een schrijfcursus, maar ik dacht dat ik zou schrijven, niet voorlezen of mijn stukken delen. Voor mij is dat echt heel persoonlijk en iets dat ik helemaal niet snel doe. Misschien wel op deze blog, maar dat is anders, ik moet de mensen die dit stuk zullen lezen niet live in de ogen kijken.

Hoe ik mezelf steeds herleid tot het Kneusje van de Klas

De opdracht was kijken naar je buurman of -vrouw en over hem of haar een kort tekstje schrijven. Wie is die persoon? Waarom is hij of zij hier naartoe gekomen? We kregen tien minuten. Bij mij werkt zoiets helaas averechts. Als ik heel gestresseerd ben, komt er niets in mijn hoofd op. Ik schreef snel enkele zinnetjes, maar zat al snel vast. Ik panikeerde net niet, omdat ik dacht: we hebben tien minuten, hoeveel en hoe goed kun je op tien minuten een profiel van iemand schetsen?

Toch wel zeer goed, blijkbaar. Ik was echt onder de indruk van de tekstjes van de anderen. Ik had het niet zo literair aangepakt, maar anderen hadden op tien minuten een heel personage uitgedacht. De jongen die mij moest beschrijven, sloeg ook nog eens de nagel op de kop bij veel zaken. Vreemd, maar ook goed vreemd, alsof hoe lastig deze cursus voor mij ook mag zijn, ik hier misschien toch gewoon moest zijn.

Nu ik dit schrijf, zie ik beter hoeveel dingen gekleurd zijn door mijn angst en onzekerheid. Hoe ik moeilijk objectief kan zeggen of ik iets nu goed heb geschreven of niet, omdat ik mezelf quasi altijd neerhaal ten opzichte van anderen. Zo krijg je nooit iets gedaan en ben je nooit goed genoeg, hoe goed je ook echt kan schrijven. Dat perspectief veranderen, is niet vanzelfsprekend, maar me ervan bewust worden is al een stap in de goede richting.

Advertenties

3 gedachten over “Help, ik heb me ingeschreven voor een schrijfcursus

Voeg uw reactie toe

  1. Idd herkenbaar. Wat ga ik over mezelf zeggen zonder me kwetsbaar te maken? Wat gaan ze denken? Ik noemde me een slak met tuinvrees. De verbondenheid die ik ontdekt heb door voorzichtig uit mijn cocon te komen is de moeite waard.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: